zdrowa kuchnia zioła

Herbata chińska

W lecznictwie używa się liści i pąków kwiatowych herbaty. Zawierają one alkaloidy: kofeinę, teofilinę i teobrominę, a także witaminy B1, B2, PP i C oraz prowitaminę A (beta-karoten). Napary z liści stosuje się jako lek pobudzający, lekko moczopędny, ściągający i przeciwzapalny

Herbata chińska nazywana także herbacianym krzewem, pochodzi z Chin i z Indii ale uprawia się ją również w Indonezji, na Cejlonie, na Jawie, w Gruzji, w Południowej Ameryce oraz we wschodniej Afryce, w Azji Mniejszej, a nawet w Europie (w Portugalii, na Sycylii i na Azorach).

Pierwsze i najstarsze wzmianki na temat herbaty znajdują się w literaturze chińskiej. Należy przypuszczać, że Chińczycy użytkowali herbatę około 5000 lat temu. Jest dość wysokim, wiecznie zielonym krzewem lub niewielkim drzewkiem o dużych, błyszczących, srebrzyście owłosionych liściach i białych lub jasnoróżowych, pachnących kwiatach, które zakwitają w kątach liści na krótkich ogonkach. Owocami są zielonobrunatne, zdrewniałe torebki zawierające kilka kulistych brunatnych nasion. W lecznictwie używa się liści i pąków kwiatowych herbaty (Folium et Flos Theae). Zawierają one alkaloidy: kofeinę, teofilinę i teobrominę, a także zasady purynowe (adeninę i ksantynę), garbniki katechinowe (katechiny, saponiny, flawonoidy) oraz niewielkie ilości olejku eterycznego, a w nim linalol, geraniol i jasmon. Są w nich także witaminy B1, B2, PP i C oraz prowitamina A (beta-karoten). Napary z liści stosuje się jako lek pobudzający, lekko moczopędny, ściągający i przeciwzapalny. Listki przeznaczone do sporządzania napoju czyli naparu z herbaty są w różny sposób suszone i poddawane specjalnej fermentacji. Wyróżnia się cztery typy herbaty: zieloną, czarną, żółtą i czerwoną.

Herbatę zieloną otrzymuje się z liści suszonych bezpośrednio po zbiorze, a czarną – po uprzedniej fermentacji. Natomiast herbatę żółtą i czerwoną – z listków poddawanych tzw. fermentacji niepełnej. Od niedawna podkreśla się znaczenie lecznicze i dietetyczne herbaty zielonej. Stwierdzono, że zawiera ona znaczne ilości tzw. przeciwutleniaczy usuwających z organizmu szkodliwe wolne rodniki, obniża zawartość cholesterolu we krwi, a stosowana zewnętrznie łagodzi skutki oparzeń słonecznych, goi owrzodzenia skóry oraz stany zapalne spojówek i powiek. Napar herbaciany reguluje trawienie. Dzięki właściwościom bakteriobójczym i bakteriostatycznym jest doskonałym lekiem przy biegunkach. Dzięki właściwościom moczopędnym jest pomocny w leczeniu stanów zapalnych nerek. Zapobiega też powstawaniu kamicy moczowej i żółciowej, i ma pozytywne działanie na wątrobę, nerki, nadnercza i śledzionę. Dobroczynnie wpływa również na system nerwowy, zwłaszcza na mózg. Usuwa uczucie zmęczenia, pobudza do pracy umysłowej dzięki temu, że rozszerza naczynia krwionośne mózgu, powodując jego lepsze ukrwienie i dotlenienie. Ten pozytywny wpływ na organizm ludzki ma jednak tylko herbata pita z umiarem i odpowiednio zaparzona (1 łyżeczka na szklankę wrzątku). Do napoju herbacianego zalewanego kilkakrotnie, na skutek długotrwałego moczenia z liści do wody przechodzą substancje chemiczne negatywnie oddziałujące na ludzki organizm. Uprawa herbaty w mieszkaniach jest możliwa, mimo że roślina ta ma dość specyficzne wymagania. Pochodzi ona wprawdzie z ciepłego klimatu, nie znosi latem zbyt ostrego słońca i wymaga lekkiego zacienienia. W zimie natomiast wyraźnie cierpi z powodu niedostatku światła i dlatego należy ją uprawiać na najwidniejszym oknie, pod warunkiem, że będzie ono jednocześnie najzimniejsze. Zimą herbata wymaga obniżenia temperatury otoczenia (od +6 do +10°C). Uprawiana w gruncie przeżywa mrozy do –5°C bez przykrycia a nawet do –15°C starannie okryta. Krzew herbaciany lubi ziemię żyzną i przepuszczalną o odczynie zdecydowanie kwaśnym. Najbardziej odpowiednim podłożem do jego uprawy jest mieszanka ziemi kompostowej, torfu, dobrze rozłożonej ściółki z lasu iglastego w stosunku 1 : 2 : ½ albo tylko torfu i ziemi kompostowej w stosunku 1 : 1. W czasie wegetacji (od lutego do września) wymaga dokarmienia wieloskładnikowym nawozem ogrodniczym, najlepiej płynnym. Herbatę podlewa sie wówczas, kiedy powierzchnia gleby w doniczce jest sucha, ale zawsze tak obficie, aby część wody wyciekła na podstawkę. Młode sadzonki przesadza się corocznie na wiosnę, a później co 2–3 lata. Spośród chorób zagrażających herbacie uprawianej w mieszkaniach najbardziej szkodliwa jest chloroza liści, którą powoduje albo niedobór składników pokarmowych w glebie, albo przenawożenie lub nadmierna zasadowość gleby. Objawia się to zahamowaniem wzrostu roślin, żółknięciem i zasychaniem liści. Chorobę tę wywołują grzyby, których rozwojowi wyraźnie sprzyja zrzucanie liści. Herbatę w domu rozmnaża się przez sadzonkowanie. Na sadzonki używa się pędów o długości około 8 cm, które umieszcza się w podłożu torfowo-piaskowym (1 : 1). Podłoże powinno koniecznie mieć stosunkowo wysoką temperaturę (od 25 do 28°C). Sadzonki należy przykryć folią. Najlepszą porą rozmnażania herbaty są miesiące: luty–marzec lub sierpień. Ukorzenienie sadzonek następuje po 8–12 tygodniach.

Zdrowe Zdrowie

Promujemy zdrowy styla życia, który prowadzi do lepszego samopoczucia zarówno fizycznego, jak i psychicznego i duchowego. Dostarczamy wiedzy podpartej autorytetami dotyczącej utrzymania kondycji fizycznej i zdrowego odżywiania.

Skomentuj

Zostaw komentarz